Binnen een zorginstelling met verschillende vestigingen werkt een team van HR-adviseurs. Zij worden professioneel aangestuurd door de manager HR. Iedere adviseur is werkzaam voor een of meerdere vestigingen en maakt daar onderdeel uit van het locale MT.

De groep is al een tijd op zoek naar de balans tussen aandacht voor de vestiging waar de individuele adviseur voor werkt en dat wat hen als groep professionals bindt. Zij vroegen ons hen hierbij te begeleiden.

In een opstelling hebben we de HR manager in het midden van de ruimte opgesteld en de verschillende vestigingen door middel van A4 vellen met daarop de namen van de vestigingen in een grote cirkel om haar heen gelegd. We hebben de adviseurs gevraagd om op de lijn tussen de vestiging en de HR-manager een plek in te nemen die overeen komt met hun eigen gevoel van afstand en nabijheid. Daarbij viel op dat er grote verschillen zaten in de plek die de adviseurs innamen. Sommigen stonden bij de “eigen” vestiging, terwijl anderen een plaats in het midden op de lijn innamen. Velen ervoeren een spagaat: ik kan niet én bij mijn vestiging zijn én bij mijn manager. Hiermee werd het dilemma inzichtelijk en werden voor het eerst de eigen ervaringen open en eerlijk gedeeld: de teamleden namen positie in en konden elkaar vanuit deze positie zien en op elkaar reageren. Ook de HR-manager kreeg de ruimte om uit te spreken hoe zij de spagaat van de adviseurs ervaart en wat dat voor haar functioneren en werkplezier betekent. Met elkaar is ter plekke afgesproken dat er ruimte is voor zowel de loyaliteit naar de eigen vestiging als dat wat de groep met elkaar verbindt: uitwisselen van ervaringen, elkaar steunen in lastige situaties (intervisie) en het met elkaar ontwikkelen van nieuw beleid. In plaats van een of-of is er die dag een en-en situatie met elkaar gecreëerd.