Bij een grote organisatie voor geestelijke gezondheidszorg werd een groot project geimplementeerd om gezondheids- en verzuimmanagement te verbeteren. Tijdens de uitrol bleek dat het managementteam onvoldoende steun en prioriteit gaf aan het project. Enerzijds werd steeds met de mond beleden dat het project belangrijk was, maar in de praktijk bleek daar weinig van. De projectleider zat met de handen in het haar en riep onze hulp in.

In een sessie van twee uur is kort eerst rationeel een aantal feiten over acties, afspraken en doelen van het project op een rij gezet. Deze feiten werden gedeeld door de 24 deelnemers.  Vervolgens vroeg de begeleider de directeur een object te kiezen dat symbool stond voor 'het project'.

Dit symbool moest hij een plek geven in de ruimte. Vervolgens paskte hij na enig zoeken een grote staande kapstok als object. Tot ieders verbazing zette hij deze op de gang. Een zucht van verlichting ging door de groep. Ja, zo is het zeiden ze: "Het project staat op de gang".

Er kwam ontspanning en er werd weer gelachen. Na enige tijd ontstond er weer spanning want enkele deelnemers waren toch wel nieuwsschiering naar die kapstok en er was ook een noodzaak (verzuim boven de 8%). Wat nu, hoe geven we het project een goede plek in de organisatie?

De directeur haalde, met aanmoediging van de deelnemers het project in de groep en zocht naar een goede plek.